24-03-2007, 09:06 PM
|
#1 (permalink) | |||||||||||||||||
 |
Ne YeŞİl YaŞamdi Ne De Sari Ayrilik
NE YEŞİL YAŞAMDI NE DE SARI AYRILIK
Tutundukları dallarından tek tek düştüklerinde ağlaşanlar vardı, yeşilliğini kaybedecekleri için , dallarından oldukları için. Yalnız içlerinden biri heyecanlı bekleyişteydi. Garipseyip yanına gittim ve sordum bu büyük heyecanın nedenini. söylediklerine inanamadım. bizim yokoluş dediğimize , o , öze dönüş diyordu. Bizim ayrılık dediğimiz sarı rengine , o , yeni bir anlam veriyordu , "birolma". Önce güldüm tıpkı her insan gibi. Ama ciddiyetini görünce ben de ciddileştim her insan gibi. Biraz toparlandıktan sonra "iyi de sen ölüyorsun" dediğimde ; "evet" dedi "sana göre ölüm , bana göre yeni yaşam alanı". Ne diyeceğimi bilmeden biraz geveledim. Sonra suskunluğun içine atıverdim kendimi ve içimden hep "ölüm nasıl olurda yaşam olabiliyor" diye tekrarladım. Hem de binlerce kez. en azından bana öyle geldi. Bir meltemin yüzüme çarpmasıyla an'a ulaştım. yanımda gittikçe sararak durduğunu gördüm. Bana göre duran ama aslında kendisine göre sürekli olarak yol almaya devam eden bir yolcuydu o. İçimden "ey yolcu " demek geldi. Tam söyleyecekken gırtlağımda düğümlenen bir şey engelledi. Yüreğim söylemek için çırpınsa da beynim asla buna geçit vermiyordu. Beynim tüm mekanizmayı ayağa kaldırmış , yüreğimi zabdetmeye kararlıydı. Yüreğimde taşıdığım ateşi kelimeye dökecek ne dil ne de dudak kalmıştı. Zira onlar emirlerini çoktan almışlardı hareketsiz kalmak için. Yüreğin çığlığı boşunaydı. Her çığlığında kan daha düzenlenerek beyne iletiliyordu ve beyin keyif içinde emir yağdırmaya devam ediyordu. Sonra intihara karar verdim , kurtuluş ancak bu olabilirdi. Öyle ya onun besin kaynağı yürekten gelen kandı. "kalp ölürse o da ölecek . Evet evet kan ölürse o da ölecek" derken yolcu ses verdi : "Yeşilken yeşili sev sarıyken sarıyı sev. Yeşilken sarıdan nefret etme , sarıyken de yeşilden. Her zaman bir bütünsün , giderken de gelirken de." aman deyip kalkıp elime sopayı alıp savurdum bir o yana bir bu yana. etrafım yeşil yapraklarla doldu. Ağlaştıklarını görünce gür bir sesle " Heeeyyyy..! beni dinleyin şu yanımda yatan yolcu her son baharda gider ilk baharda gelirmiş. Gelişi de gidişi gibi hep böyle büyük bir heyecanla olurmuş. Ağlamayın ne olur..!" diye haykırdım. İçlerinden en cılız olanı bana bakıp güldü , sonra diğerleri de ona katıldılar. Elbette ben de. Artık mutluydum. Yeşil yapraklar artık gülüyordu. Bundan fazla ne isteyebilirdim ki. Tam ohhhh çekerken bir ses geldi. " yahu bu tam bir salak" bir ses daha "onlar zaten hep salaktı" hep birlikte gülerken bir ses daha "onlar hep salak kalacak". Ve en son hep beraber " elbetteki sarıyı severiz ama şu an yeşiliz ve yeşili de severiz. Ama öncelikle şunu söylemeliyiz ki biz ağlamıyoruz. Merak etme gözümüz olmadığı için toz kaçtı da demeyeceğiz. Senin ağlama dediğin bizim yalnızca içimizdeki son suları dışarı atmamızdır. Yolcu dediğine gelince o yalnızca bizden biraz erken dalından savrulmuştu.". Beynimde büyük bir gürültü vardı. "salak ,salak,salak....." vızıltıları. "yeteeeeerrrrrr" diye bağırdığımda her tarafın zaten sessizlik içinde olduğunu duyumsadım. Önce ağladım. sonra da güldüm kendi kendime. Ağladım , çünkü gözüme toz kaçmıştı. ve güldüm , evet galiba deliriyorum ve ben bundan mutlu olduğum için gülüyorum. |
|||||||||||||||||
|
|
24-03-2007, 09:13 PM
|
#2 (permalink) | |||||||||||
|
bunu bana yorumlayabilecek var mı bilemiyorum. çünkü ben de işin içinden çıkamadım. duyumsadığum şeyi şiir diline çevirdim. böyle yazmak daha anlamlı geldi.
|
|||||||||||
|
|
«
Önceki Konu
|
Sonraki Konu
»
| Konu Araçları | |
| Mod Seç | |
Düzenli Mod
|
|
|
||||
| Konu | Konuyu Başlatan | Forum | Yanıt | Son Mesaj |
| Sari GÜlÜn Hik@yesİ | Hozanim | Hikayeler, Denemeler | 1 | 18-09-2006 02:38 PM |
Forum saati Türkiye saatine göredir. GMT +2. Şuan saat: 11:17 PM .
(Türkiye için GMT +2 seçilmelidir.)
(Türkiye için GMT +2 seçilmelidir.)
