azadi_47

H.C. ANDERSEN


Hebû tunebû pismîrekî hebû. Ew ji xwe re li dotmîrek digeriya. Lê diviyabû dotmîrek rasteqîn û bê kêmasî bûya. Wisan li seranserê cîhanê geriya da dotmîrek bibîne. Lê hertim kospekê derdiket pêşiya wî. Dotmîr hebûn û gelek bûn. Lê gelo ew dotmîrê rasteqîn bûn. Biryardana vê yekê ne hêsan bû. Her car kêmasiyek, qisûrek derdiket. Çawan çû wisan jî destvala vegeriya malê. Welê bê hêvî, bê pergal bû. Ji ber ku wî dotmîrek rasteqîn dixwest.


Êvarekê ba û bager, şilî û şelape bû. Birûsk li asîmanê tarî diçirisîn. Baranê her der û her tişt dabû ber xwe û dibir. Tu kes newêribû ji mala xwe derbikeve. Hingê yekê li dergehê bajêr da. Keyê kal ber di derî ve çû da veke. Ya li ber derî rawestiyayî dotmîrek bû. Oy, Xwedêyo! Mîna ku bi satilan avê li ser serê wê bikî. Ji pora serê wê û kincên wê şire şira avê bû, diherikî ser pêlavên wê, ji wir jî nav pêçiyan ta paniyê.




Dîsan jî wê got ku ew dotmîreka rasteqîn e.


“Erê, em dê bibînin” fikirî jinkeya pîr lê tu tiştek negot û yekser çû odeya razanê. Çarşeb, lihêf û doşek ji ser textê razanê rakir. Libek bezelye danî ser text û piştre bîst doşek li ser liba bezelyeyê danîn. Ew jî têr nekirin, li ser doşekan bîst mînderên ji perên çûkan danîn.


Dotmîr îşev dê li wir rakeve.


Sibehî maliyan hemû ji wê pirsîn; gelo ew baş razaya an na.


Dotmîrê got “Ez hîç ranezam. Hemû şev çavên min neçûn ser hev, her şiyar bûm. Xwedê dizane, ka çi di binê doşekan de hebû. Ez li ser tiştekî hişk dirêj ketibûm. Ji ber hindê jî laşê min reş û şîn bûye! Şevek erjeng bû”.




Niha wan dizanî ev dotmîreka rasteqîn e. Ji ber ku wê di gel bîst doşek û bîst minderên ji perên çûkan, hay ji liba bezelyeyê hebû. Ji derî dotmîreka rasteqîn tu kes nikare welê hestiyar be.


Pismîr ew li xwe mar kir. Niha wî dizanî, êdî wî dotmîreka rasteqîn heye. Liba bezelyeyê jî ket muzexaneya hunerî. Mirov dikare hîn jî wê li wir bibîne heke yekî ew nebiribe.


Bibîne, ev çirokeke rasteqîn bû.



Wergera ji swêdî: Robîn Rewşen
Wêne: Anastasia Archipowa, Svend Otto S.




Robîn Rewşen