_DELAL_

>
>Aklımdasın
>Başımdan geçen ilginç bir aşk öyküsünü anlatmak istiyorum.
>Üniversite 2.sınıfa gidiyordum. Gençlik bu ya, başımda kavak yelleri
>esiyor.
>Zaman ise benim geleceğin en büyük gazetecilerinden biri olmam için geçiyor
>gibime geliyordu. Geliyordu ama ben derslerden çok, arkadaşlarla üniversite
>binamızın içerisindeki sahalarda ve ağaçların arasında top oynamayı,
>gezmeyi ve arkadaşlarla sohbet etmeyi tercih ediyordum.
>Ama itiraf edeyim, özellikle bahar aylarında etraftaki değişimleri,
>yeşillikleri geleceğin büyük gazetecisi gözüyle de izliyordum. Eh, gözleme
>yeteneğin olacak ve tabiattaki güzellikleri bayanları- göreceksin de
>şairlik taslamayacaksın, aşık olmayacaksın olur mu?
>Öğrenci dediğin fotokopisinden belli olur, Fotokopisiz öğrenci meyvasız
>ağaca benzer öğrenci atasözleri uyarınca vize dönemlerinden bir ay önce
>gördüğümüz derslerin notlarının fotokopilerini bulup almak için Azim
>Fotokopiye gittim. Azim Fotokopi hemen hemen bizde ki bütün derslerin dönem
>içindeki notlarının fotokopilerini çoğaltır ve satardı. Orada fotokopileri
>alırken yanımda bizim birinci sınıfta gördüğümüz bir dersin fotokopisinin
>olup olmadığını soran bir kız vardı. Fotokoiden o dersin notlarının
>olmadığını öğrenince oldukça üzüldüğünü gördüm. İçimdeki yardımseverlik
>duyguları kabardı. Belirtmeliyim ki genellikle güzel bayanlara karşı her
>zaman yardımseverimdir. Kıza dönerek:
>- Her halde İletişim Fakültesinde okuyorsunuz dedim.
>- Evet dedi.
>- Bizim geçen yıl gördüğümüz Gazete Yazı Türleri dersinin fotokopileri
>bende hala duruyor. İsterseniz onları size ben temin ederimdedim.
>- Ah, size zahmet olmasın? dedi.
>- Yok canım ne zahmeti dedim.
>Sonra oradan beraberce konuşarak çıktık. Yolda adını söyledi: Figenmiş.
>Neyse biz böylece tanışmış olduk.
>Ertesi gün ders notlarını ona verdim. Kız beni çok etkilemişti. Bir içim su
>derler ya öyleydi. Tabii, beni çok etkilediği içinde bana öyle gelmiş
>olabilir. Neyse... Bu yardım severliğimin karşılığında kız beni ne zaman
>görse hemen yanıma gelmeye başladı. Diğer arkadaşlarımla da tanıştırdım
>onu. Artık çok samimi olmuştuk. Olmuştuk olmasına ama kıza da tutulmuştum.
>Ne yapmalıydım... Düşünüyordum ama bir türlü de karar veremiyordum. Şimdi
>kıza arkadaşlık teklif etsem, yardım etmemin karşılığında ondan faydalanmak
>istediğimi düşünebilirdi. Ayrıca arkadaşlık teklif etmemin diğer
>arkadaşlarımın hele hele Osmanın kulağına gitmesi... Aman aman ölsem daha
>iyi. Çünkü bizim arkadaş gurubumuzun arasında şöyle bir beddua vardı: Allah
>seni Osmanın medyatik diline düşürsün de, manşetlerden inme emi !
>Çok düşündüm bir karar veremedim. En sonunda ona aşkımı mektupla ilan
>etmeye karar verdim. Bu amaçla oturdum ve usturuplu bir aşk mektubu yazdım.
>
>Bu mektubu kaldığım yerin soğuk duvarlarını ısıtmaya çalışan yüreğimin her
>atışında ismini hatırlatan sıcaklığında yazıyorum. Bir melankoni içerisinde
>yazmaya çalıştığım bu satırlar daha çok seven yüreğimin sevilme mutluluğunu
>yakalaması için çabalaması ve belki de karşılıksız bir sevda bataklığına
>nasıl gömüldüğünün ifadesi.
>Acaba Figen; senin o melekler kadar güzel olarak tasavvur ettiğim hayalini
>gönlümden silip atsam mı diyorum. Yazık olmaz mı sorusu aklıma geliyor.
>Yazık olmaz mı aşkıma? Acaba unutsam sana karşı hissettiklerimi, hiçbir şey
>yaşanmamış gibi acaba bir anda geçen onca zamanın ötesine gidebilir miyim?
>Yakalanan bir kuşun esaretten kurtulmak için çırpınması gibi seni görünce
>çırpınan kalbimin atışlarını, yüzümün her kızarışını, benim sana olan
>tutkumu tavır ve yüz ifademden, heyecanımdan, titrememden anlamandan
>duyduğum korkuları... unutsam mı?
>Böyle bir şey mümkün olsa bile herhalde yaşadığım onca duyguyu bir anda
>jiletle kazıyıp, söker gibi atamam, atmam.
>Çevremde çok pişkin, yüzsüz, her şeyi çok rahat ifade edebilen biri olarak
>görülmeme rağmen aslında sevdiğine karşı aşkını ve duygularını ifadeden
>bile çekinen utangaç yapıda biri olarak sevgimi yazı ile belirtme ihtiyacı
>duydum. Sana olan sevgimi hoş karşılaman dileğiyle...
>Yakın çevrenden biri
>
>Mektubu daktilo ile yazdıktan sonra bir zarfa yerleştirdim. Figenin de
>aralarında bulunduğu arkadaşlarla okulun önünde sohbet ederken lavaboya
>gitme bahanesiyle gidip sınıfta Figenin ders notlarını tuttuğu ajandanın
>içine koydum ve sonucu beklemeye başladım.
>Ertesi gün üniversitenin ana binasında bulunan yemekhaneye giderken Figen
>bir ara yanıma yaklaştı ve:
>- Yükselciğim san bir şey söyleyeceğim ama aramızda kalsın. Aramızdaki
>samimiyetten bir tek sana söylüyorum dedi ve devam etti Yahu dangalağın bir
>bana bir mektup göndermiş dedi.
>- Şaka mı yapmış mektupta? diye sordum.
>- Şaka mı bilmiyorum ama mektupta bana tutulduğunu, aşık olduğunu... falan
>filan yazmış işte. Yani oldukça duygulu bir dille bana ilan-ı aşk ediyor
>herif dedi. Ben de:
>- Peki kim bu herifdedim.
>- Ne bileyim, ismini yazmamış ki! Ama yazdıklarından bir şeyler çıkarmaya
>çalışıyorum. Bir iki tahminim de var deyince heyecanlanarak;
>- Peki kim olabilir diye sordum.
>- Tahminime göre bizim gruptakilerden biri ve... Neyse ismini de sonra
>öğrenirsin Yüksel dediği sırada diğer arkadaşların da yanımıza gelmesiyle
>sözünü keserek onlarla konuşmaya başladı.
>Beni bir merak sarmaya başlamıştı. Acaba tahmini ben miydim de
>tavırlarımdan öğrenmek için konuyu bana açmıştı. Anlamış mıydı acaba...
>İçim içimi kemiriyordu; mektup yazmasa mıydım. Eğer gerçekten benim
>yazdığımı anlamışsa ve benimle bir daha konuşmazsa ne yapardım. Belki hem
>bir arkadaşı yitirecektim, hem de sevdiğim kızı.
>Bu arada şeytan da dürtüyordu beni bir mektup daha yaz diye. Bu sefer
>duygularımı daha açık belirtecektim. Bu düşüncelerle tekrar daktilonun
>başına geçerek yazmaya başladım:
>
>Figen; şu an sana söylemek istediğim ama söyleyemediğim duygular var ya, o
>duyguları sana bir sahilde hafif bir yağmur çisiltisi altında ıslanırken ve
>deniz dalgalarının, martı sesleriyle birleşerek oluşturduğu o nefis fon
>müziği eşliğinde dans ederken söylemek isterdim.
>Bilmem sen hiç birşeyi, pek çok şeyi kaybetme pahasına daha doğrusu yüreğin
>pahasına satın almak ister misin? Bil ki ben yüreğimi sana, senin için
>satmaya hazırım.
>Keşke sana olan aşkımı, seni görünce hissettiğim duyguları gözlerinin
>derinliklerinde köşe kapmaca oynarken anlatsaydım. Acaba anlatabilir
>miydim?
>İnsanlar madde ve mana arasında, denizde salınan tekneler misali gelip
>giderken; ben kendimi sevdama kucak açmış, senin gönül limanında demirlemiş
>olarak bulmak isterdim. Sana bağlanmak sarılmak ve ...
>Hayali bile yaşadığım hayatın sahte yaşantısından daha gerçek ve daha
>güzel.
>Mektubuma çok sevdiğim, güzel bir söz ile son vermek istiyorum: Sevsen,
>sevilsen ve sevilebilir olsan
>Beni sevilebilir biri olarak görmen dileğimle...
>Yakın Çevrenden Biri
>Mektubuma ek olarak da Figene diye ithaf ederek yazdığım:
>
>AKLIMDASIN
>
>Papatya açmış kırlardan
>Peygamber çiçeklerinin sarısından
>Kekik otlarının kokusundan
>Doyasıya içime çektiğim sen!
>
>Belki değilsin, belki farkındasın
>Sen benim hep aklımdasın
>
>Turnalarla gönderdim sana
>Gönlümde yetiştirdiğim gülleri
>Yalancı gönüllerde
>Karanlık tünellerde
>Aşkı aramaya çalışırken sen
>Senin aşkını hayat gibi yaşardım ben
>
>Belki aşkıma uzaksın, belki yakındasın
>Sen bilmesende hep benim aklımdasın !
>
>Şiirimi de zarfa koyarak bu sefer postaladım.
>Ertesi günde dedemin vefat ettiği haberi geldi. Alel acele Gümüşhaneye
>gitmek zorunda kaldım. Bir hafta sonra döndüm ve okula gittim. Figen beni
>görünce hemen gülerek yanıma geldi ve:
>- Yüksel hani bana biri aşk mektubu yazıyor demiştim ya işte ondan ikinci
>bir mektup daha geldi. Bir de bana ithaf ederek yazdığı şiirini koymuş. Çok
>etkilendim.
>- Peki kim olduğunu bulabildin mi? diye sordum. O da:
>- Sana bir iki tahminim var diyordum ya... Artık emin oldum.
>- Emin mi oldun, peki kim? diye heyecanla sordum
>- Hiç tahmin edemezsin... Osman! dedi.
>- Osman mı? dedim şaşırarak
>- Tabii... Yakın çevremden biri, çok pişkin, yüzsüz, her şeyi çok rahat
>ifade edebilen biri olarak görünen başka kim olabilir? deyince şaşkın,
>yıkılmış bir ifade ile:
>- Çok şaşırdım dedim.
>- Şaşır, şaşır ... Dahası var. Emin olunca ben gittim ona ondan
>hoşlandığımı belirttim. Yazdıkları beni çok etkilemişti. Ayrıca çok
>utangaç, ona kalırsa bana hiç açılamayacak ve beni sevdiğini
>söyleyemeyecek... Bu sebeple ona ben açıldım. O da benden hoşlandığını
>fakat benim seninle olan diyalogumuzdan ve samimiyetimizden dolayı ikimizin
>arasında bir şey olduğunu sandığından bana açılamadığını söyledi.
>Düşünebiliyor musun ayrıca ikimizin arasında bir şey var sanıyormuş dedi.
>Çok şaşırmıştım. Ne diyeceğimi bilemiyordum. Sonunda;
>- Senin adına sevindim. Nihayetinde sana mektupları yazanı da bulmuş oldun
>böylece dedim ve yanından ayrıldım.
>Bir yanda sevdiğim kız Figen diğer yanda en yakın arkadaşlarımdan Osman
>vardı. Ve ikisi de benim aşk mektuplarım sonucu... Tam bir çöküntü
>içerisindeydim, ne yapacağımı bilemiyordum. Bu hal içinde iki hafta okula
>gitmedim, hatta gidemedim.
>İki hafta kadar sonra okula gidince bu sefer Figen ve Osman bir ara yanıma
>geldiler. Osman bana:
>- Yüksel seni yemeğe götürüyoruz. Orada sana bir de süprizimiz var dedi.
>Ben de:
>- Osmancığım bugün olmasa deyince, Figen:
>- İtiraz etme hakkın yok. Çünkü seni son zamanlarda hiç göremiyoruz. Okula
>uğramıyorsun bile dedi ve kolumdan çekerek dışarı doğru sürükledi.
>Benim isteğim üzerine Karadeniz Pidecisine gittik. Yemek siparişini verdik.
>Bu arada ben sohbet esnasında elimden geldiğince espiri yapmaya, güleç
>olmaya çalışıyordum.
>Konuşma esnasında Figen bir ara bana dönerek:
>- Sana bir süprizimiz var demişti ya Osman; şimdi onu söyleyeceğim sana.
>Biz Osmanla nişanlandık. Osmanın romantik, duygusal mektuplarına
>dayanamadım. Ben de ona duygusal olarak karşılık verdim ve... derken Osman
>söze girerek:
>- Ne saçmalıyorsun, ne romantik, duygusal mektupları... diye Figenin sözünü
>kesince ben de Osmanın sözünün devamını getirmesine fırsat vermeden hemen
>sözünü kesmek ihtiyacını hissettim:
>- Demek ki Figen sendeki romantik, duygusal yönleri keşfetmiş ve sana
>tutulmuş. Çok şanslısın Osman; Figenin kıymetini bil dedim.
>Yemekten sonra Osmanın ellerini yıkamak için lavaboya gittiği sırada
>masadaki peçeteyi aldım ve Figene dönerek sessizce:
>- Bu günün anısına bu peçeteye duygularımı yazıyorum. Çıktıktan sonra
>yazdıklarımı oku ve sonra da yırt tamam mı? dedim. Figen meraklı bakışlarla
>başını evet manasına salladı.
>Bende peçeteye Ona ithaf ederek yazdığım şiirin nakarat bölümü olan:
>
>Belki aşkıma uzaksın, belki yakındasın
>Bilmesen de, sen benim hep aklımdasın
>
>Ve altına da: Allahtan Osmana ve sana mutlu bir yuva ve mutlu yarınlar
>diliyorum.
>Yakın Çevrenden
>Yüksel
>notunu yazdım. Notu yazdığım peçeteyi katlayarak Figenin eline tutuşturdum.
>Osman da yanımıza gelince;
>- Sizin bu mutlu haberinize çok sevindim İnşallah Allah tamamına erdirir
>dedim ve devamla Bu gün de aslında çok işim vardı. Sizinle buraya gelince
>unuttum hepsini. Şimdi gitmem lazım; anlayışla karşılayacağınızı umuyorum
>dedim.
>Birlikte dışarı çıktık ve tokalaşarak yanlarından ayrıldım. Bir süre sonra
>dönerek arkama baktım Figen peçeteyi yırtıyordu ve gözleri yaş doluydu.
>Benim onlara baktığımı görünce gözlerini silerek bana el sallamaya başladı.
>Bir daha arkama bakmaya cesaret edemeden gözlerimde beliren yaşlarla oradan
>uzaklaştım.
>
>Yüksel ŞAHİN
>14 Haziran 1998
>

heyvin

Belki aşkıma uzaksın, belki yakındasın
>Bilmesen de, sen benim hep aklımdasın....



süper arkadasım emeğine sağlık çok beğendim...