manhunt_cash

Ev 25 sal in ku min kereng, pûng, axbandir û dêjnika welêt nedîbû. Piştî pîrozbahîya newrozê û Konferansa PENê derfet çêbû ku ez li Amedê û Sêwregê hinekî li nav bajêr bigerim. Dema ku min di nav Sêwregê de zarokên axbandir, pûng û dêjnikfiroş û li ser riya di navbera Amed û Sêwregê de jî, li herêma Qerejdaxê, bi sedan zarokên kerengfiroş dîtin zaroktîya min hat bîra min. Dilê min kelîya.


Ji bo kesên ku li welêt in, mumkûn e, ev pir ne girîng be. Lê ji bo kesên ku bi salan in li derveyî welêt in û nikarin herin welêt yan jî di biharê de nikarin herin welêt tiştekî girîng e. Dema ku salên mirov bi ser 50î bikevin, çawa ku zarokekî biçûk bêrîya diya xwe dike, mirov bêrîya cihê ku mirov lê zaroktîya xwe derbas kirîye dike. Ez dizanim, gelek hevalên ku em bi hev re, di destpêka salên 1980î de hatin Ewropayê hîn jî nikarin vegerin welêt. Hem ji bo wan hem jî ji bo zarokên kurd ku li Ewropayê mezin bûne van gihayên Kurdistanê ku bi berhevkirin, firotin, xwarina xwe di çanda kurdan de cihekî girîng digrin nas nakin, ez li Sêwregê û Amedê çûm cihên ku van pincaran difroşin. Min wêneyên wan kişandin ku ez biweşînim.
Kereng
Kereng navê gîhakî ye. Kereng li gelek deverên Kurdistanê hene. Di destpêka biharê de şîn dibin. Mirov koka wan dixwe. Pelên wan bi strî ne. Kereng di nav çend hefteyan de qert dibin û êdî nema tên xwarin.
Ji şîrikê kerengan benîşt çêdibe. Berî ku benîştê fabrîkeyan derket, bênîştê kerengan gelek bi navdar bû.
Kereng hem bi xavî tên xwarin hem jî tê kelandin û jê xwrin çê dibe. Qelandina kerengan ya bi hêkan û tirşika kerengan ya bi nokan navdar e.
Di meha adarê de ku mirov li Kurdistanê seferê bike, li ser rîyan mirov pêrgî gelek zarokên temenbiçûk yên kerengfiroş tê. Bi taybetî di navbera Sêwregê û Amedê de, piştî Sêwregi, li herêma Çîyayê Qerejdaxî bi sedan zarok li ser rê kerengan difroşin.
Axbandir
Gîhakî tazirav e. Dişibe ben. Hem kok hem jî pelên wî tên xwarin. Beş
ê di bin erdê de, ango koka xwe spî, beşê sererdê kesk e. Beşê nêzî sererdê jî mor e. Cûreyekî axbandirê yê perrfireh jî heye.

Li deştê çêdibe. Li derdora Ruhayê di destpêka adarê de derdikeve û heta dawiya nîsanê mirov dikara bide hev û bixwe. Mirov ta bi ta ji bin erdê dikşîne. Dişibe zirîyan. Ku erd hişk be berhevkirina axbandir zehmet e. Di destê mirov de diqurmiçe.
Axbandir bi xavî nayê xwarin. Di pîvaz û rûn de tê qelandin û tê xwarin.
Pûng:
Li cihên avî, di ber çeman de, xwe bi xwe çêdibe. Cûreyekî nehne/mynta ye.Hem xavî hem jî bi awayê kelandî tê xwarin. Selete û tirşika pûngê navdar e.
Dêjnik:
Di destpêka biharê de, li deverên çîyayî şîn dibe. Bi xavî tê xwarin.
Kereng, dêjnik, pûng û axbandir, pincarên Kurdistanê yên sereke ne. Ne pêwîst e ku mirov biçîne, xwe bi xwe şîn dibin.
Di destpêka biharê de gelek zarok û jin diçin çolê kereng, dêjnik, pûng û axbandirê berhev dikin û tînin li bajaran difroşin. Bi vê bazirganîya biçûk alîkarîya aborîya malbata xwe dikin.
*Di kurdî de ji hemû gihayên ku xavî yan jî bi kelandî tên xwarin re pincar tê gotin.
Haydar Diljen

__________________

| Üye İmzalarını Görmek İçin Buraya Tıklayarak Kayıt Olabilirsiniz. |

Ali26

hinde fi çiye mı nosnakiriye spas hewal

__________________

kelagerm

__________________