JİYAN ADAR

Mella Muhyettin

Serhildane Şex Said

Mon, 28 March 2005 00:45

Piştî ku dewleta Osmanî ji cenga cîhanê ya yekemîn ketî û bindest derket, pirrê erdê vegirtî winda kir û bi gora biryara peymana Mondrosê di 30.08.1918’an de çek û sîlehên xwe danîn. Şert û xwestekê Dewletên Hevgirtî hemû qebûl kirin. Liser vê yekê Dewletên Hevgirtî di serê sala 1919’an de Kongra Sulh û Aşitîyê li bajarê Parîs’ê amade kirin. Ev kongre, ji wan gelên ku demekê dirêj de di bin bandora Osmanîyan de mabûn re banga serhildanê û ji cîhanê re banga pelişandina dewleta Osmanîyan bû. Di wê navberê de gelê Kurd jî di encama tevger û xebata xwe de komelek bi navê Komela Bilindahîya Kurd ( Kurd Tealî Cemîyetî ) li bajarê Îstenbol’ê saz kir. Di demekê kurt de sê şaxên wê komelê li Dîyarbekîr, Xerpêt û Bidlîs’ê hatin vekirin.



Serokê Ermenîyan Bagos paşa di 13.02.1919’an de erzûhalek ji bo daxwazên Ermenîyan pêşkêşê Kongra Parîs’ê kir. Di wê pêşnîyaza xwe de daxwaza dewletek Ermenîya ya serbixwe dikir ku bajarê Wan, Dîyarbekîr, Bîdlîs, Sêwas, Edene, Kozan, Mereş, Tirabzon û Erzirom di nav sînorê wê dewletê de bûn. Li ser vê erzûhalê Tirkên Osmanî gelek tirsîyan û li xwe heyirîn. Osmanîyan li hemberê van tiştan minafiq û hîlebazê xwe yê mezin Mistefa Kemal derxistin pêşîyê- ku mirovekî wisa minafiq û durû bû, rojek dibû dîndar û roja dinê dibû dînxwar, li cihekî Misilman bû û li cihekî dinê kafir bû. Wisa dek û dolab dizivirandin ku em dikarin bibêjin pîlan û teqtîk û hovîtîyê îro ( ozel harp dairesi, kontr gerilla hwd. ) berhemê wî ne. Bi rastî jî ji gelê Kurd re gelek dijmin û neyar hebûn, lêbelê dijminek weke Mistefa Kemal dîrokê nîşan nedaye. Lewra ewî ji mêj ve li Kurdistanê kar dikir û bi xapandina gelê Kurd re meşxûl dibû. Di sala 1916’an de ku serbaz û zabit bû, di şaxê artêşa 7’a ku navenda wê li bajarê Farqîn’ê bû. Di wê demê de gelek gavên pêwendî û têkilîyan bi serokeşîr, axa û şêxên Kurdistan’ê re avêtibûn. Xwe ji rojê pêş re amade dikir ku bi hêsanî bikaribe di rêya wan de gelê Kurd bixapîne. Di piştî erzûhala Bagosê Ermenî re, Mistefa Kemal di 16.05.1919’an de diçe Samsûn’ê. Li wê derê lêkolînek mezin li ser dabaşa Kurdistanê dike, hinek dek û dolab û hîleyan saz dikk û biryar xwe ya wiha dide: Em fîtne û fesadîyê tenê bi rêya dîn dikarin bêxin nav Kurdan û wan ji hev biqetînin û wan bînin alîyê xwe. Li ser vê ramanê biryara amadekirina Kongreyekî li bajarê Erzirom’ê dide. Diçe Erzirom’ê, pirrê şêx, axa û serokeşîrê Kurda li wir dicivîne. Di navbera 23 Tîrmehê û 7’ê Tebaxê di sala 1919’an de Kongreyekî saz dike û vê hinare û mesaja minafiqî dide: ”Gelî Kurdan! Em birayên hev in, dînê me yek e. Kafir dixwazin me bixin bin destê xwe, me teslîmî Ermenîyan bikin. Dîn ji dest dice, welat ji dest dice. Ez soza namûs û şerefê didim we ku em bi hev re weke bira li hemberê van kafiran derkevin, wan ji welat dûrxînin, emê weke bira bi hevre rûnin, mafên we bidin. Kurd û Tirk weke dost û bira wê bi hevre bijîn”. Bi vê axaftina xwe pirrê beşdaran qanî û qayîl dike. Di wê Kongirê de, ji 9 endaman komeke nûnerîyê tê kifşekirin ku ji wan sê heb Kurd bûn. Yek Hecî Mûsa Begê Xwêtî, yê duduyan Sadûllah Efendî yê Bidlîsî û yê sisîyan jî Şêx Fewziyê Erziromî bû. Mistefa Kemal bi vê hedef û armancê Kongreke din di navbera 4 û 11 Êlûnê sala 1919’an de li bajarê Sêwas’ê amade dike. Hinek hîle û xapên mezin di wir de jî dar dixe. Bi rastî ev liv û tevgerên Kemal ne bêfeyde û vala bûn. Hedef û armanceke mezin di bin wan gavan de hebû. Gelo çima ew Kongreyên xwe li Enqere û Îzmîrê saz nedikirin? M. Kemal xweş dizanîbû di Kongra ku li bajarê Parîs’ê de hatibû amadekirin wê derheqê Kurd û Kurdistan’ê de hinek ferman û biryarên girîng bên dayîn. Hedef û armanca wî ew bû ku Kurdan bixapîne, wan xwestek û pêşnîyaza bipelişîne. Gelo wê Kurd bi çi bixapandana? Belê bi hîs û dilînîya dîn. Lewra wî rind dizanîbû ku gelê Kurd gelek dîndar e, bi dîn û bawerîya xwe ve girêdayî ye.



Dem hatibû 22’ê heyva Nîsana sala 1920’a, dewletên Hevgirtî dewleta Tirkan gazî bi bal Kongreya Parîs’ê kirin. Nûnerên Osmanîyan çûn Parîs’ê, bend û mercên wan hemû qebûl kirin. Di 10.08.1920’an de Peymana Sewr’ê erê kirin. Di benda 62 û 64’an de jî wê peymanê biryara hinek heq û mafan ji Kurdan re hatibû dayîn.

Bi Sedemê vê peymanê, Şerîf Paşayê kurê Seîd Paşa (wezîrê derve yê kewn ) nûnerî û berdevîya Kurdan dikir, xwestek û pêşnîyaziyê Kurdan pêşkêşê Kongra Parîs’ê dikirin.



Li ser vê bûyerê M. Kemal jehrîya dijminî û durûtîya xwe rijand, bi lez fît da axa û şêxên Kurdan yên ku di Kongra Erzirom û Sêwas’ê de bi soz û sonda şerek û namûs û dilîniya dîn xapandibûn- û kişê ser Şerîf Paşa kirin. Di 22.12.1920’an de herkes ji hêla xwe ve têlgrafê ji Komîta Fransa ya Bilind re dişîne, nexweşîya xwe ji tevgera Şerîf Paşa re dîyar dike û neqayîlîya veqetandina ji dewleta Tirkan tîne ziman. Li ser vê rewş û gavê Şerîf Paşa bi rêya rojnama ”El weqt” xwe ji nûnertî û berdeviya Kurdan paşve dikşîne.



Di vê navberê de Xalid Begê Cibrî li Istenbol’ê dest bi hinek kar û xebatan dike, pêwendî û têkilîyan bi axa û mezinê eşîrê Kurdan re saz dike. Mistefa Kemal bi vê tevgerê agahdar dibe. Xalid Beg ji qolordûya Istenbol’ê surgûn û raweyî qolordûya Erzirom’ê dike.

Li hêlek din Komela Bilindahîya Kurd ( Kurt Tealî Cemîyetî ) endamê xwe Nûrî Dêrsîmî di heyva Cotan’ê di sala 1919’an de dişîne herêma Dêrsimê. Nûrî Paşa li wir kar û xebatê dimeşîne û Kurdê wê herêmê ji fermandarîya Tirkan pêkanîna herdu bendên peymana Sewrê dixwazin. Mistefa Kemal di wê demê de jî dîsa rojîtî û hîlebazîyên xwe dimeşîne. Hinek axa û mezinên herêmê- weke Miço Axa, Diyab Axa, Ehmed Ramizî, Hesen Xêrî- bi nûnerîya Parlamentoyê, hinek din jî bi bertîla milk û zeviyan dixapîne. Hemûyan qayîl dike, dengê wan dibire. Di wê demê de cîhan dabaşa Kurdistan’ê re meşxûl e û li hêvîya dengê Kurda ye. Dewleta Tirk jî berê xwe dizîvirîne Dêrsimê. Di 15.02.1921’ê de li herêmê urfî îdarê îlan dike. Di 11.04.1921’ê de leşkerek giran dişîne ser herêmê. Gund û bajaran dişewitînin, zar û zêç û pîr û kalan dikujin. Serhildana Qoçgîr’ê, piştî girtina herdu serokên serhildanê ( Elîşan’ê kurê Mistefa Paşa’yê Qoçgîrî û Heyder Begê mudirê qeza Umranîyê) di 19.06.1921’ê de bi hovîtîyeke mezin bi giştî hate tefandin. Dewleta Tirk gef û tirsên wilo mezin li ser Kurdan de dişand ku di wê demê de êdî ti deng ji Kurdistan’ê derneket, lewra Kurd hem westîyabû, hem jî tirsîyabû.

Mistefa Kemal ev rewşa hanê firset dît û li hemberê Yewnan û Dewletên Hevgirtî cenga xwe bi rehetî domand. Di 12.09.1922’an de Mutareka Mondros’ê erê kir. Piştî wê, dewleta Tirk serkeftin bidest xwe xist. Nûnerên dewletên cîhanê di 10.11.1922’an de li bajarê Lozan’ê civîyan. Nêzikî deh mehan Konferansa wan domand. Li ser gelek dabaşên cîhanê yê girîng axaftin kirin. Dewleta Tirk di wê Konferansê de karî daxwazên xwe yên dijminî û zordestî bi wan bide qebûlkirin û pejirandin. Bi vî rengî heq û mafên Kurdan li wê hatin mandelkirin. Kurdistan bû parçek ji erdê dewleta Tirkan, peymana Sewrê bê hukum ma. Lêbelê di dabaşa Musil û Kerkûk’ê de çareserî li Lozan’ê ne hate dîtin.



Vê leyîstoka dewleta Tirkan dil û hinavê gelê Kurd dîsa şewitand û anî xîret û halanê. Serbaz û zabitên Kurdan yên di leşkerîya Tirkan de bûn, bi serokatiya Xalid Begê Cibrî destbi tevgereke konevanî kirin. Di sala 1923’an de komelek bi navê ”Komela Azadî” saz kirin. Di demek kurt de li pirrş herêm û bajarên Kurdistanê nêzikê 23 şaxên wê hatin vekirin. Dewleta Tirk jî di 29.10.1923’an de Komaretîya xwe eşkere kir û hilbijartina nûneran ji bo demek pêş girt binê biryarê.

Di serê sala 1924’an de li Istenbolê di navbera Tirkan û Ingilîzan de civînek ji bo çareserîya dabaşa Mûsilê hate sazkirin, gengeşî û axaftina li ser vê dabaşê davêjin tarîxa 06.08.1924’a.



Yusûf Zîya, nûnerê kewn ê herêma Bidlîs’ê ku yek ji pêş endamê Komela Azadî’yê bû, bi hiceta hilbijartina Parlementoyê dest bi gera li Kurdistan’ê dike. Hedef û armanca wî sazkirina yekîtî û hevgirtina di nav axa û mezinê eşîrê Kurdan de bû. Ji Istenbol’ê diçe bajarê Erzirom’ê, hefteyekê dibe mêvanê Xalid Begê Cibrî. Lêbelê ev tevger ji ber çavên Mistefa Kemal winda nabe. Mistefa Kemal li hemberê van gavên wan gavek din davêje. Hem ji bo ku sîyaseta wan derxe holê, hem jî ji bo çareserîyeke bi gora xwesteka xwe ji dabaşa Mûsil’ê re bibîne di 01.08.1924’an de ”Konferansa Dostîya Gelê Kurd û Tirk” li bajarê Dîyarbekir’ê amade dike. De wê konferansê de Fermandarîya Tirkan 6 şeş heb daxwaz û pêşnîyazê Kurdan li hemberê yek daxwaza xwe qebûl dike. Xwesteka Fermandarîya Tirkan ev bû ku Kurd piştgirîya Fermandarîya Tirkan di dabaşa(mesela) Mûsil’ê de bikin. Destek û qayîlîya xwe di vê bareyê de ji cîhanê re eşkere bikin. Xwestekên Kurdan yên Fermandarîya Tirkan qebûl kiribûn ev bûn:

1) Di herêmên Kurdan hemûyan de wê îdarê Kurdî yên taybetî werin sazkirin.

2) Wê dewleta Tirkan alîkarîya dirav û pera bi ker( qiredî ) ji Kurdan re bike.

3) Efûyeke giştî ji bo girtiyê heps û zîndanan were eşkerekirin.

4) Heya pênc salan wê leşkerîya zorakî ji ser Kurdan were hildan.

5) Wê dadgehên Şer’î ( Îslamî ) werin sazkirin û çek û sîlehên ku dewletê ji nav Kurdan civandibûn, werin vegerandin.

6) Zabit û kardarên Tirk yên nebaş û nehezkirî wê ji Kurdistan’ê werin rewekirin.



Bi rastî ev kongra hanê xap û leyîstokeke pirr mezin bû ji Kurdan re hatibû sazkirin, lewra bi alîkarîya serokê eşîrên Kurdan dihat xwestin ku Kerkûk û Mûsil têkevin bin hukmê Komara Tirkan. Komela Azadî, piştî vê kongrê di xebata xwe de, dilezîne di dawîya meha heyşta di sala 1924’an de Kongra xwe ya yekemîn li bajarê Erzirom’ê amade dike. Pirrê mezin û axayê Kurdistan’ê û serbazên Kurdan yên leşkerî tevlî wê kongrê dibin. Şêx Seîd’ê Paloyî di gel ku hetta wê rojê endamê Komela Azadîyê nebû. Lêbelê ji hêla serokê komelê Xalid Begê Cibrî ve hatibû gazîkirin. Di domahîya Kongra Azadîyê de du biryarên girîng têne girtin.

1) Ku serhildaneke giştî û bi hevre were destpê kirin û bi vî rengî gava azadîya Kurdistan’ê were avêtin.

2) Alîkarîya maddî û wateyî ji Uris, Ingilîz û Fransiza were xwestin.



Xalid Beg li Erzirom’ê karê xwe dimeşîne. Yusûf Zîya ji bo têkilî û pêwendiyan bi komik û komelên dijê Kemalîzmê re çêke, diçe Îstenbol’ê. Di wê navê de dewleta Tirk ji hêzê qolordiya xwe ya hefta ku li bajarê Diyarbekir’ê bû, alayiyeke leşker dişîne ser Suryanîyên herêma Hekarî’yê. Hêjmara alayiyê pêncsed peya bû. Pirrê serbaz û zabitên wan Kurd bûn, (weke Îhsan Nûrî, Rasim Xurşît, Tewfîq Cemîl, Rizayê birayê Yusûf Zîya) di binê emir û fermanên Komela Azadîyê de dimeşîyan. Yusûf Zîya aji Istenbol’ê têlgirafek bi şîfre ji wan re dişîne. Lê sed mixabin ew têlgirafê şaş fêm dikin û di 04.09.1924’an de dest bi serhildana li hemberî Dewleta Tirkan dikin. Di demeke nêzik de dibînin ku li herêmên Kurdistanê yên din serhildana giştî çênebû, wê demê bi şaşîya xwe dihesin û pirrê wan direvin Kurdistan’a Başûr. Dewleta Tirkan hinek ji serbazan û hinek ji mirovên wan digirin û didin îşkencê. Bi pîlanên Komela Azadî dihese û dest bi girtina endamên Komela Azadîyê dike. Nêzikî 100 kesî ji endamê Komelê digirê. Mistefa Kemal bi sedemê erdhêjîna Hesen Qelş tê Erzirom’ê, li wir zanîn û agahdarîyên derbareyê Komela Azadîyê de dicivîne. Gava ku vedigere Istenbol’ê, fermana girtina Yusûf Zîya û Xalid Beg dide. Di 20.12.1924’an de Xalid Beg tê girtin.



Piştî vê girtinê Komela Azadî serhildan û meşandina mesela Kurdistan’ê dispêre Şêx Seîd. Di ronahîya vê biryarê de Şêx Seîd di 27.12.1924’an de ji gundê xwe Qolhîsar’ê bi rê dikeve. Civîna xwe ya yekemîn di 04.01.1925’an de li gundê Qirikan çêdike. Gelek mezin, şêx û axayên Kurdan jî tevlî wê civînê dibin. Şêx Elî Rizayê kurê Şêx Seîd, ji sefera bazirganîya Helebê nû zivirîbû. Şêx Seîd bi rêzê ve tê Gimgim, Gonîk, Sulaxa, Darahênê, Licê, Hênê û li her derî kufra Kemal û rejîma wî dîyar dike, sitratejîya serhildanê datîne û serokên eniyên şer kifşe dike. Di gera wî de gelek mela, şêx û axa pê re hevaltîyê dikin. Şêx Seîd di 05.02.1925’an de bi sed siwarên bi çek û sîleh tê Pîran’ê, gundê birayê xwe Şêx Ebdurrehîm. Dewleta Tirk ji vê tevgera hanê gelek fikiran dike, gelek pîlan, xap û leyîstokan çêdike, li pirrê bajaran ajan û cehşan kifşe dike. Tezgaha komployekî ji bo hereketê datîne ku di berîya zemanê wê de bide teqandin, da ku bi ser nekeve. Dewleta Tirk 10 leşkerî bi pêşkêşîya serbazekî bi navê Hesen Husnî di heyştê heyva Sibatê de dişîne gundê Pîran’ê.

Ev serbaza ji Şêx Seîd teslîmkirina hinek însanên ku li cem dewletê bi mehkumî û qaçaxî hatine dirofkirin dixwaze. Çenda ku Şêx Seîd jê re dibêje ”ev mirovana ji bo min hatine vir, ez nikarim wan teslîmî we bikim, piştî ku ez terim hûn dikarin wan bigrin”. Lê serbaz qayîl nabe. Şêx Ebdurrehîmê birayê Şêx Seîd, şelmaqekî li serbazî dixe û li ser wê bihevçûn derdikeve. Leşkerek tê kuştin û serbaz birîndar dibe. Dewlet dabaşê gir dike. Şêx Seîd ji wir diçe gundê Serdê, li wir mecbûrê destpêkirina hereketê dibe.



Di 13.01.1925’an de hêzên Şêx Seîd dest bi êrîşa li ser mal, dezgah û hêzên Dewleta Tirk dike. Piştî ku Genc û Darahênê têne girtin, di 16’ê Sibatê de bajarê Licê dikeve destê wan. Şêx Seîd bi 10.000 mucahîd di bin fermandarîya Salih Begê Hênî de bi aliyê bajarê Dîyarbekîr’ê ve diçe. Di navbera hêzên wan û dewletê de gelek şer çêdibin, lêbelê hêzên dewletê xwe li ber wan nagirin. Di 28’ê Sibatê de hêjmara wan dibe 15.000, û xwe digihînin nêzikî Dîyarbekîr’ê.

Pêwendî bi eniyên din re tên sazkirin, bi gelek êşîrên dora Dîyarbekîr re têkilî tên girêdan. Şêx Seîd di wê navê de ji Mehmûd Begê kurê Îbrahîm Begê Milî êrîşa li hêla başûrî ve dixwaze. Pênc roja li hêvîya wan dimîne, lê mixabin ew tu êrîşê çênakin. Di 5’a heyva Adarê de hêzên Şêx Seîd êrîş dikirin ser bajarê Dîyarbekîr.



Eniyên şer li gundê Melekan hatibûn kifşekirin. 1- Amed, 2- Erxenî, 3- Çepexçûr, 4- Xerpût, 5- Gonîk. Şer di destpêkê de li her eniyê gelek pêşde çûbû. Pirrê bajaran ji destên dewletê hatibûn derxistin. Lêbelê Mistefa Kemal, pîlan û xap û hîleyên xwe meşandin. Serokwezîrê demê Fethî Okyar pê da îstîfakirin. Di şûna wî de Îsmet Înonu xist serokwezîr. Bi lez di 4’ê meha Adarê de qanûnek bi navê ”teqrîrussukun” derdixe û îlan dike. Dewlet hêzeke mezin yê leşkerî di navbera 25-35 hezarî de bi aliyê Amedê ve dişîne. Li herêmên Kurdistan’ê hemûyan ”urfî îdare” tê îlankirin. Bi rêya radyo û rojnaman bangeke wiha ji gel re dişînin: ” Ev hereketa Şêx Seîd leyîstoka Ingîlîza ye. Kî alîkariyê pê re bike, xayîn e û wê bi cirmeke mezin bête cirimkirin. Li ser vê li hêlekê hêz û quwetên dewletê êrîşê tînin ser Kurdan. Gule û bomban li ser wan dibarînin. Li hêlekê din xayîn û cehşên Kurdan, xiyaneta xwe eşkere dikin. Hinekan bi dewletê re li hêzên Şêx Seîd dixistin. Hinekan jî dest bi talan û parvekirina dûkan û malan dikirin. Gel ji van rewş û tevgerên şaş nexweş bû, alîkarîya xwe paşve kişand. Dewleta Tirk, Xalid Begê Cibrî û Yusûf Zîya bi darde kirin û ew xebera li Kurdistan’ê belav kirin. Moral û hêzên gel dan şikênandinê. Li alîyekî xebera xeniqandina wan hat, li alîyê din jî nêzikî 35 hezar hêzên dewletê yên alîkarîyê di 27’ê Adarê de gihîştin bajarê Amed’ê. Mucahidên Şêx Seîd mecbûrê paşvekişandinê bûn. Hêdî hêdî hatin şikestin û ji hev belav bûn.



Şêx Seîd berbi aliyê Genc, Lice û Çepexçûr’ê ve çû. Li eniyên din jî, rewş bi vî rengî bû. Di 8’ê heyva Nîsanê de Şêx Seîd û serokên eniyan, li Solaxan gundê Girvas’ê xwe gihandin hev, civîna xwe ya dawî çêkirin, şekl û xilasbûna ji leşkerê dewletê kifşekirin. Di vê civînê de biryara çûyîna Îran’ê dan. Hemû bi hev re di çiyayê Şerefdîn’ê re derbasî hêla Binanix’ê bûn. Ji ber ku pira Seyda li ber wan hatibû girtin, paşve dizivirin. Li nava Gimgim û gundê Tepe, di 14’ê Nîsanê sala 1925’an de li ser pira Ebdurrahman Paşa, Şêx Seîd û hevalên wî tên girtin. Şêx Seîd pêşta dişînin Gimgim’ê, paşê dişînin Çepexçûr’ê. Hespê wî yê boz jî dişînin Erzirom’ê, qeza Îlica’yê. Di 15’ê heyva Gulan’ê de wî bi hevalên wî ve hemûyan dişînin bajarê Amed’ê. Bi gora qanûna ”teqrîrussukun”ê du mehkemeyên Îstîqlalê têne sazkirin. Yek li Enqere, ya din li Amed’ê. Di 03.06.1925’an de Komela Bilindahîya Kurd hate girtin. Di 26.06.1925’an de Şêx Seîd û hevalên wî li bajarê Amed’ê derdixin mehkemê. Di 27.06.1925’an de Seyyîd Ebdulqadir, kurê wî û hevalek wî darde dikin. Di 29.06.1925’an de Şêx Seîd û tevî 46 hevalên wî li Amed’ê tên dardekirin. Heya dawîya meha heyştan a sala 1925’an 327 kes li Amed’ê têne dardekirin.



Zaîyat û telefên hêla Kurdan, heya girtina Şêx Seîd pirr hindik bûn. Lêbelê piştî şehadeta Şêx Seîd, Dewleta Tirk dest bi xirabkirina gund û bajaran, şewitandina xanî, mal û metayan, kuştina zar û zêç, pîr û kalan, sirgun, koçberkirin û qirkirinên bi hovîtî dike.

Sîtemkarî û tirsek mezin bi ser Kurdistan’ê de tîne. Ew rewşa heta 1927’an berdewam dike. Di encama vî şerî de 14 bajar, 700 gund, nêzikî 9000 xanî tên wêrankirin. 50.000 kes tên koçberkirin, nêzikî 7.500 kesî davêjin zîndana, 660 kesî darde dikin. Hêjamara hêzên dijmin hê ku tevlî hereketê bûyîn, nêzikî 200.000’î bûn. Hejmara hêzên Şêx Seîd nêzikî 20.000’î bûn.



Gelî bira, bi rastî ku mirov vê dabaşê ji serî de dikole û pê de tê, heya serhildana Şêx Seîd mirov rind dizane ka Şêx Seîd kî bû, qiyam û serhildana wî ji bo çi bû. Bi rastî serhildana Şêx Seîd ji serhildanên din cuda bû. Ew serhildana hem serhildana şeref û namûsê bû, hem serhildana ji bo ax û welat bû. Hem serhildana ji bo dîn û îmanê bû, hem ji bo tolhildan û derketina li hemberê zor û sîtemkarîyê bû. Lewra serhildana ji bo mal, ji bo can, ji bo welat, hemû serhildanên ji bo dîn in. Lewra parastina wan yek ji armanc û hedefên dîn e. Enceq ew kesên ku ji dîn fêm nakin dibêjin ku serhildana Şêx Seîd ne ji bo welat û Kurdistan’ê bûye, tenê ji bo dîn bûye. Bê guman ew qîyam û serhildan Kurdî û Îslamî bûye, ji bo dînê Îslam’ê û ji bo azadkirina Kurdistan’ê bûye. Gelek delîl û burhanên wê yên din jî hene. Bi destûra Xwedê emê di pêşhatîyê de li ser van dabaşan fireh bisekinin.



Hereketa Îslamîya Kurdistan’ê jî dewama hereketa Şêx Seîd e. Ji bo dîn û welatê xwe xebat dike. Ji ber vê jî hertim dibe hedefa dijminên Îslam û dijminên Kurdistan’ê. Wek antîpropaganda li hember hereketa Şêx Seîd, antîpropaganda li dijî HÎK’ê jî çêdibin. Va carina bi devî dewleta Tirk û carina jî bi devê Kurdên nezan tê gotin. Ew dixwazin ku hêza Kurda perçe perçe bikin, da ku gelê me sernekeve û her tim bindest bimîne.

__________________

| Üye İmzalarını Görmek İçin Buraya Tıklayarak Kayıt Olabilirsiniz. |

heci

spas keko... seata te xweş û her bijî ji bo parvekirina te....

JİYAN ADAR

__________________

NASA

__________________

JİYAN ADAR

__________________