Bêguman heya îro li ser Seîdê Kurdî pir nivîs hatine nivîsandin. Li ser jiyana wî gelek tişt hatine gotin. Pirî kes ji serî heya dawîya umrê wî, jîyana wî xwendiye û jê ji xwe re ders û nesîhetan derxistiye. Lê ez bawer im ku di jiyana wî de, mijara mezin ew xweziya ku li Amedê, li Bedlîs û li Wanê avakirina "Medresetu-z Zehra" bû.
Seîdê Kurdî li welatê xwe yê Kurditanê pirî bajêr û gunda geriyabû. Di van gerên xwe de rewşa gelê xwe, rewşa zariyen gelê xwe ji nêzik ve dîtibû. Neyartî û xusumeta nav qebîlan, perçe perçebûna gel, feqîrî û bêkesî, bêxwedîbûn, kuştin, neyartî…. Ev rewş û şerpezebûna gel, wî pir xemgîn dikir. Wî fahm kir ku çavkaniya pirsgirêkan, nezanî û nexwendin e. Li Kurditanê bi mîlyonan ciwanên Kurd hene. Lê li ber destê wan hebek dibistanek ne piçûk, ne jî mezin tuneye ku tê de bixwînin. Bixwînin ku bibin xwedîyê îlmê, bixwînin ku bibin xwedîyê fam û besîretê, bixwînin ku hişyar bibin... Hişyar bin li ser dînê Îslamê. Hişyar bin li ser rewşa gelê xwe.

Ew mijara girîng berê wî ber bi Hukumeta Osmanlî ve kir. Ewê bi wî daxwaza xwe derketa li hember Padîşahê Osmanlî. Ji bo wê xebatê rabû çû Stenbolê.
Ew berya ku here Stenbolê, walîyê Wanê ji Seîdê Kûrdî re go: "Di nav ûlemayê Kurdis-tanê de ji te îlîmkûrtir kes tune ye. Hela em binêrin tuyê ew ûlemayê mezin ê Stenbolê jî karibî di ilmê xwe da bêçare bihêlî..?"
Seîdê Kurdî çawa digihîje Stenbolê, ûlemayê gazî "Mûnazara"yê dike. Li ser vê yekê kom bi kom ûlema tên cem Seîdê Kûrdî û jê pirsa dikin. Seîdê Kurdî pirsa tevî aliman yek bi yek bibersiv dike.
Seîdê Kûrdî wî rewşê ji bo ku pesnê wî were dayînê yan ji bo îlmê xwe yê mezin nîşanê kesa bide nedikir. Di hişê wî de fikrêk tenê hebû. Ew dixwest ku bala ûlemayê Stenbolê bikşîne ser Kurditanê. Eql û fehm û jîrbûna zarok û mirovên Kurd bide nasandin. Wî bi wî rewşa xwe ev tişt dida zanîn ku wexta derfet bê dayîn destê Kurda, wê bi hezaran Seîdê wuha jîr û zana çêbibe. Li ser vê yekê jî wê malbata ku li Stenbolê lê dima, li ser derîyê wî wuha dinivîsand: "Li vê derê ji her pirsê re bersîv tê dayîn lêbelê ji kesî tiştek nayê pirsîn."

Seîdê Kurdî di demek kurt de di nav ûlemayê Stenbolê de hat naskirin. Pirî kes li ber jîrbûna wî ya mezin, şaş mabû. Wî umrê ciwan û wî fehm û besîreta mezin, pirî kesan heyran hîştibû.
Di wî demê de serokê Zanîngeha Misrê (El Ezher) Şêx Bahîd, ji bo kêf û gerê hatibû Stenbolê. Ûlemayê Stenbolê bala xwe dan ku nikarin bi ser Seîdê Kurdî kevin, çûn alîkarî ji Şêx Bahîd xwestin. Şêx Bahîd rojek tê cem Seîdê Kurdî û jê dipirse: "Tu di derheqê Ewropa û Osmanlî de çi dibêjî?". Li ser wê pirsê Seîdê Kurdî wuha bersîv dide: "Ewropa ji dewletek Îslamê re nesax e. Ewê rojek wî bîne dinyayê. Osmanlî jî ji Ewropakî re nesax e. Ew jî ewê wî bîne dinyayê."
Li ser vî bersivê Şêx Bahîd difetile û ji ûlemayên dora xwe re wuha dibêje: "Bi wî xortê re mûzakere nayê kirin. Gotinê wuha mezin, tenê 'Bedîuzzeman' dikare bêje."

Seîdê Kûrdî him li welatê xwe, him li Stenbolê, him li Misrê (ku ew dem Misir na-venda xwendina îlmên Îslamê bû) û li hawirdor, bi wê ilm û zanebûna xwe ya kûr û mezin dihat nasîn. Ku ji ber wê yekê jê re dihat gotin "Bedîûzzeman". Ji eql û jîrbûna wî tu şek û guman tunebû. Lebelê em mêze kin ka li bal Padîşahê Osmanlî Seîdê Kurdî çawa hat nasîn?
Seîdê Kurdî piştî hatina xwe ya Stenbolê, di demek kurt de ji bo daxwaza xwe ya mezin û girîng diçe cem Padîşahê II. Ebdulhemîd. Jê ji bo li Kurdîstanê avakirina "Medresetu-z Zehra" alîkarî dixwaze. Rewşa Gelê Kurd tîne ziman. Ji bo xelasîya ji wê rewşa nexweş, li ser pêwistîya zaningeh û dibistana disekine. Lebelê Ebdulhemîd lê gohdarî nake, wî diqewirîne û ferman dide leşgerê xwe û Seîdê Kurdî davêje timarxana Stenbolê.

Ew Seîdê Kurdî ku alimê deman bû. Ew Seîdê Kurdî ku xwedîye îlm û îrfan bû. Ew Bedîuzzeman ku parêzkarê gel û ommetê bû. Îro li cem Padişahê Osmanlî, wek dînek dihat muamelekirin! Gor padîşah, ew dîn bû, lewra ew Kurd bû. Li gor padîşah ew dîn bû, lewra ew pêşveçûna Kurda dixwest. Padîşah zanibû ku di nav çîyayê Kûrdîstanê da, di nav bêderfetî û zorî da Seîdê wek roj derketibe; bi dibistan, zanîngeh û defreta, ewê bi hezaran mîna Seîd derketana. Û ew Seîd ewê bibûna şemalek ji ommet û mîrovatîyê re. Ew çavnebarî, dilnexwazî û zalimî bi Padîşahê Osmanlîyê, vê çareseriyê(!) da kirin…
Seîdê Kurdî li timarxanê ye; bijîşk li serê dicivin hev û pirsan jê dikin. Seîdê Kurdî yek bi yek bersiva pirsên wan dide. Piştî van bersivan bijîşk di rapora xwe de wuha dinivisînin: "Ev mîrov dîn be, di nav vî welatî de yekî jîr tuneye" û Seîdê Kurdî ji timarxanê derdixin.

Seîdê Kurdî piştî vê rewşê zanibû ku ew daxwaza wî bi hêsanî çênabe. Edî ji wî pê ve ew xebata xwe domand. Seîdê Kurdî ew xebata xwe ya ji bo "Medresetu-z Zehra” tim û tim anî holê. Heta dema Siltan Re-şad jî, wê daxwazê jê re go. Û bi awakî ji bo çêkirina Medresetu-z Zehra soz ji Siltan Reşad stend. Bi wî sozê çû Wanê û li ber behra Vanê asasê Medresetu-z Zehra avêt. Lêbelê bê siûdî dîsa xwe nîşan da û Cenga Dinê ya Yekemîn çêbû û ew asas jî wûsa ma. Piştî cengê Seîdê Kurdî rojek ronî di jiyana xwe de nedî. Her rojê wî di heps û zîndana de û di koçberbûnê de derbas bû. Ew daxwaza wî ji bi cîh nehat û pê re çû qebrê.
Kaynak: Bydigi Forum http://www.bydigi.net/showthread.php?p=184975
Îro me bawerî bi Xwedê û bi Resûlê Xwedê aniye. Ew baweriya me, me bêhevî nahêle. Em nevîyen Seîdê Kûrdî, silav didine seydayê xwe û dibêjin:
"Tu xemgîn nebe ey Seîdê Kurdî! Îro neviyên te jî mîna te destê xwe avetinê ilmên Qur'anê. Ewê bi quweta Xweda, daxwaza te bînin cî. Û neviyên te herwekî sterkan, wê asîmana ronî bîkin ji gelê te, ji ommetê û ji mîrovatîyê re".
Seîdê Kurdîyek canê xwe feda kir ji bo Xweda, ji bo rêya Xweda û ji bo gelê xwe. Lêbelê dûv de bi hezaran Seîd rabûn û da'w û doza wî didomînin.

Ji Kovara Mizgîn

welat_redar tafarından gönderildi Seîdê Kurdîyek canê xwe feda kir ji bo Xweda, ji bo rêya Xweda û ji bo gelê xwe. Lêbelê dûv de bi hezaran Seîd rabûn û da'w û doza wî didomînin emeğine sağlık heval. çook güzel bir konu

mezopotamyalim-47 tafarından gönderildi heval tuji yek jıwa seîd'ayi