Bir temiz sayfa daha açıyorum yine yeni umutlarla. Kim tarafından kurgulandığını bilmediğim hayatıma şaşkınlıkla bakıyorum tekrar. Zihnimde bir bir biriktirdiğim güncelerimi topluyorum. Tarifi imkansız bazen korkunç, bazense dost gölgelerimin çizik atışına bakıyorum ruhumda.
Hayat ne garip diyorum bir kez daha. Korkaklığımı malzeme yapıyorum kaçışlarıma. Sessiz bulduğum ilk kuytuya sığınıyorum yine. Hayatıma yeni giren gölgelere isimler takıyor, yeni senaryolar yazıyorum her biri için. Yeni kişilikler bahşediyorum yüzlerini bile görmediğim oyuncularıma. Oyunlarını seyredip, her oyunda kendimi başka bir yere oturtuyorum. Şarkılar söylüyorum kimselerin duymadığı. Ve beklemiyorum kimsenin hatırlamasını. Renk renk yalanlar besliyorum ömrümde. Onlara öyle iyi bakıyorum ki kutsal olsun serzenişlerim. Yalanlarım filizler verdiğinde pişmanlıklarımı büyütüyorum içimde. Kendime özel süslüyorum gözyaşlarımla, suluyorum onları bir bir. Evimin en güzel yerine koyuyorum ki kendimi kandırmam daha bir kolay olsun. Sevilmeye bile gücümün kalmadığı bir nokta bu. Birinin hayatı olabilme ihtimali bile korkuturken beni nasıl uzatayım ellerimi?
Alıntı