Çocukken bizim bodrumda sürekli oynardım. Bir gün annem öğle yemeğimi hazırlamış okula gitmem için çağırdı beni. bodrumdan ayrılmadan önce pencerenin kenarında yeşil, kocaman bir peygamber devesi gördüm. önce korktum. bu arada annem çağırıyordu. sonra pencereye yanaştım beni korkuttuğu için peygamber devesinin ön ayaklarını kopardım. sonra yukarı çıkıp yemeğimi yedim. okula gittim. karnım doyunca aklım başıma geldi. tabi okula varmışım o zamana kadar. "acaba ölmüş mü?" düşünüyorum. okulda o gün ne öğreniğimi hatırlamıyorum. zaten dinlemedim. aklım fikrim böcekte. ders biter bitmez okuldan ilk çıkan ben oldum. doğru bodruma gittim. zavallı böcek hala yürüyemediği için orda kalmış ama can çekişiyor. arka ayakları hala kımıldıyor. (onları da koparacaktım
) şaka bir yana. hemen yanına gittim. kalemimle öyle bir bir hızla ezdim ki...
... odadan çıkarken ilk defa ölen biri için gözyaşı döküyordum..