Gecenin Ortasi
Yildizlar isik oldu gecenin karasina,
Sanki bir yildiz kaydi gönlümün surasina,
Beklenmedik bir anda, öyle bir derin vurdu,
Damgayi vurdu gözler, gecenin ortasina…
Önce baktim yukari, seyrettim yildizlari,
Kafamda nokta yaptim, en uzak aralari,
Birlestirdim sonradan yaptigim noktalari,
Boyadim parça parça, beynimin sayfasina…
Parçalarin hepsinden, güzel bir resim çikti,
Iste benim varligim, bir bu resme asikti,
Resme giden yol ise oldukça dolasikti,
Söz dinlemeyen gönlüm yine düstü ardina…
Neyleyim ki sorular cevabini bulmadan,
Sabah gün agarmadan, yildizlar kaybolmadan,
Ömür çilesi bitip, zamani doldurmadan,
Her seyi gece çözmek yarar verir mi bana…
Yildizlara seslendim, askimin akibeti,
Sona erer mi gece bulur mu nihayeti,
Üzerime çökmüsken gecenin tüm kasveti,
Ömürden, ömür çalar baska gelmez aklima…
Yildizlar ses vermedi, haykiran bu yürege,
“Etrafinda yildizin, fazlaca bakma göge! ”
Uzansaydi inan ki çikacaktim direge,
Gönlümdeki yildizim güzel göründü bana…
Yukardan kayan yildiz meger girmis gönlüme,
Çok sevecekmis beni, ömür katmis ömür’e,
Gecenin tüm karasi, mana vermis gözüne,
Sevmekse bana düstü, çok sevmek kana kana…